TikTok
Menu

Funkcje

Funkcja to maszynka, która każdemu x przypisuje dokładnie jedno y. Liniowa, kwadratowa, a/x i wykładnicza w jednym dziale.

Funkcje i ciągi · 6 kroków · ok. 16 min · szybki sprawdzian na koniec

Wykres funkcji kwadratowej f(x) = ax² + bx + c. Zmieniaj a, b i c i patrz, jak wędrują wierzchołek W i zielone miejsca zerowe. Różowa część wykresu leży pod osią x — tam funkcja przyjmuje wartości ujemne.

Wykres funkcji kwadratowej f(x) = ax² + bx + c. Zmieniaj a, b i c i patrz, jak wędrują wierzchołek W i zielone miejsca zerowe. Różowa część wykresu leży pod osią x — tam funkcja przyjmuje wartości ujemne.

Co musisz umieć na maturze

Krok 1 z 6ok. 1 minZaliczone

W pigułce

Funkcja to maszynka: wrzucasz liczbę xx, wypada dokładnie jedna liczba f(x)f(x).

Wykres funkcji to zbiór wszystkich punktów (x,f(x))(x, f(x)), czyli obrazek, z którego można odczytać prawie wszystko, o co pyta matura. Najważniejsze są dwie maszynki: liniowa (wykres to prosta) i kwadratowa (wykres to parabola).

Na scenie wyżej masz parabolę f(x)=ax2+bx+cf(x) = ax^2 + bx + c. Suwak aa otwiera i odwraca ramiona, cc podnosi wykres, a bb przesuwa wierzchołek po skosie.

Zielone kropki to miejsca zerowe, a różowa część wykresu leży pod osią xx. Do tego dochodzą przesunięcia wykresów, funkcja y=axy = \frac{a}{x} oraz funkcje wykładnicza i logarytmiczna w zadaniach z życia.

Krok 2 z 6ok. 5 minZaliczone

Definicje i wzory

Funkcja i jej wykres

Funkcja przyporządkowuje każdemu elementowi dziedziny dokładnie jedną wartość. Na wykresie: każda pionowa prosta przecina wykres funkcji co najwyżej raz. Wartość funkcji dla x=2x = 2 zapisujesz jako f(2)f(2):

f(x)=x2−2x−3f(2)=4−4−3=−3\begin{gathered} f(x) = x^2 - 2x - 3 \\ f(2) = 4 - 4 - 3 = -3 \end{gathered}

Dziedzina, zbiór wartości, miejsca zerowe

Dziedzina to wszystkie xx, które wolno wrzucić do maszynki (na wykresie: cień wykresu na osi xx). Zbiór wartości to wszystkie yy, które mogą wypaść (cień na osi yy). Miejsce zerowe to taki x0x_0, dla którego wartość funkcji jest zerem — wykres przecina albo dotyka tam osi xx:

f(x0)=0f(x_0) = 0

Monotoniczność

Funkcja jest rosnąca w przedziale, gdy idąc w prawo, wykres idzie w górę: większy xx daje większe f(x)f(x). Malejąca — gdy idzie w dół. Stała — gdy jest poziomy. Przedziały monotoniczności zawsze odczytujesz na osi xx.

Funkcja liniowa

f(x)=ax+bf(x) = ax + b

aa to współczynnik kierunkowy: o tyle zmienia się yy, gdy xx rośnie o 11. Dla a>0a > 0 funkcja rośnie, dla a<0a < 0 maleje, dla a=0a = 0 jest stała. bb to miejsce, w którym wykres przecina oś yy, czyli punkt (0,b)(0, b). Na karcie wzorów (w części o geometrii analitycznej) masz wzór prostej przez dwa punkty i warunki:

roˊwnoległe: a1=a2prostopadłe: a1⋅a2=−1\begin{gathered} \text{równoległe: } a_1 = a_2 \\ \text{prostopadłe: } a_1 \cdot a_2 = -1 \end{gathered}

Funkcja kwadratowa

Trzy postacie tej samej funkcji (a≠0a \neq 0):

f(x)=ax2+bx+cf(x)=a(x−p)2+qf(x)=a(x−x1)(x−x2)\begin{gathered} f(x) = ax^2 + bx + c \\ f(x) = a(x - p)^2 + q \\ f(x) = a(x - x_1)(x - x_2) \end{gathered}

Ogólna, kanoniczna (widać wierzchołek W=(p,q)W = (p, q)) i iloczynowa (widać miejsca zerowe; istnieje tylko dla Δ≥0\Delta \geq 0). Wszystkie poniższe wzory są na karcie wzorów:

Δ=b2−4acx1=−b−Δ2ax2=−b+Δ2a\begin{gathered} \Delta = b^2 - 4ac \\ x_1 = \frac{-b - \sqrt{\Delta}}{2a} \\ x_2 = \frac{-b + \sqrt{\Delta}}{2a} \end{gathered}p=−b2aq=−Δ4a\begin{gathered} p = -\frac{b}{2a} \\[6pt] q = -\frac{\Delta}{4a} \end{gathered}

Δ>0\Delta > 0 — dwa miejsca zerowe, Δ=0\Delta = 0 — jedno, Δ<0\Delta < 0 — brak. Dla a>0a > 0 ramiona idą w górę i qq jest najmniejszą wartością funkcji, dla a<0a < 0 w dół i qq jest największą wartością.

Przesunięcie wykresu

Wykres y=f(x−p)+qy = f(x - p) + q to wykres y=f(x)y = f(x) przesunięty o wektor [p,q][p, q]: o pp w prawo i o qq w górę. Na karcie jest tylko przesunięcie punktu o wektor. Regułę dla wykresu musisz pamiętać sam.

Proporcjonalność odwrotna

f(x)=axa≠0,x≠0\begin{gathered} f(x) = \frac{a}{x} \\[6pt] a \neq 0, \quad x \neq 0 \end{gathered}

Iloczyn x⋅y=ax \cdot y = a jest stały. Wykres to hiperbola: dwie gałęzie, które zbliżają się do osi, ale nigdy ich nie dotykają. Tego wzoru nie ma na karcie.

Funkcja wykładnicza i logarytmiczna

f(x)=axg(x)=log⁡axa>0, a≠1\begin{gathered} f(x) = a^x \qquad g(x) = \log_a x \\ a > 0,\ a \neq 1 \end{gathered}

Wykładnicza: dziedzina to wszystkie liczby rzeczywiste, wartości są zawsze dodatnie, wykres przechodzi przez (0,1)(0, 1). Dla a>1a > 1 rośnie, dla 0<a<10 < a < 1 maleje. Logarytmiczna odwraca wykładniczą: dziedzina (0,+∞)(0, +\infty), wykres przechodzi przez (1,0)(1, 0). Definicję logarytmu i jego własności masz na karcie.

Krok 3 z 6ok. 6 minZaliczone

Jak to działa

Czytanie wykresu na przykładzie sceny

Ustawienia startowe sceny to f(x)=x2−2x−3f(x) = x^2 - 2x - 3. Z samego obrazka odczytasz:

  • miejsca zerowe: x=−1x = -1 i x=3x = 3 (zielone kropki),
  • wierzchołek W=(1,−4)W = (1, -4), więc zbiór wartości to ⟨−4,+∞)\langle -4, +\infty),
  • funkcja maleje w (−∞,1⟩(-\infty, 1\rangle i rośnie w ⟨1,+∞)\langle 1, +\infty),
  • wartości ujemne dla x∈(−1,3)x \in (-1, 3) — to właśnie różowy kawałek pod osią xx,
  • punkt przecięcia z osią yy: (0,−3)(0, -3), bo f(0)=c=−3f(0) = c = -3.

Na maturze dostaniesz wykres na kratkach i takie same pytania. Zasada: dziedzinę, miejsca zerowe i monotoniczność czytasz na osi xx, a zbiór wartości na osi yy.

Funkcja liniowa z dwóch punktów

Prosta przechodzi przez A=(1,3)A = (1, 3) i B=(3,7)B = (3, 7). Gdy xx rośnie o 22, yy rośnie o 44, więc na każdą jednostkę w prawo przypada 22 w górę:

a=7−33−1=2a = \frac{7 - 3}{3 - 1} = 2

bb dostajesz, wstawiając jeden punkt: 3=2⋅1+b3 = 2 \cdot 1 + b, czyli b=1b = 1. Wzór: y=2x+1y = 2x + 1. Sprawdź drugim punktem: 2⋅3+1=72 \cdot 3 + 1 = 7. Zgadza się.

Prosta równoległa do niej ma to samo a=2a = 2. Prosta prostopadła ma a=−12a = -\frac{1}{2}, bo 2⋅(−12)=−12 \cdot \left(-\frac{1}{2}\right) = -1. Przez punkt (2,1)(2, 1) przechodzi prostopadła y=−12x+2y = -\frac{1}{2}x + 2: 1=−1+b1 = -1 + b, więc b=2b = 2.

Trzy postacie funkcji kwadratowej

Weź f(x)=2x2−4x−6f(x) = 2x^2 - 4x - 6. Liczysz Δ=16+48=64\Delta = 16 + 48 = 64, Δ=8\sqrt{\Delta} = 8:

x1=4−84=−1x2=4+84=3p=44=1\begin{gathered} x_1 = \frac{4 - 8}{4} = -1 \\ x_2 = \frac{4 + 8}{4} = 3 \\ p = \frac{4}{4} = 1 \end{gathered}

qq najprościej policzyć jako f(p)f(p): q=f(1)=2−4−6=−8q = f(1) = 2 - 4 - 6 = -8. Stąd

f(x)=2(x−1)2−8=2(x+1)(x−3)\begin{aligned} f(x) &= 2(x - 1)^2 - 8 \\ &= 2(x + 1)(x - 3) \end{aligned}

Uwaga na znaki: miejsce zerowe −1-1 daje nawias (x+1)(x + 1). Wierzchołek leży zawsze dokładnie w połowie między miejscami zerowymi: −1+32=1\frac{-1 + 3}{2} = 1.

Najmniejsza i największa wartość w przedziale

W przedziale domkniętym sprawdzasz tylko trzech kandydatów: oba końce przedziału i wierzchołek — o ile pp leży w tym przedziale. Dla f(x)=x2−2x−3f(x) = x^2 - 2x - 3:

  • w ⟨−2,2⟩\langle -2, 2\rangle: p=1p = 1 leży w środku. f(1)=−4f(1) = -4, f(−2)=5f(-2) = 5, f(2)=−3f(2) = -3. Najmniejsza wartość to −4-4, największa 55.
  • w ⟨2,5⟩\langle 2, 5\rangle: p=1p = 1 leży poza przedziałem, więc liczysz tylko końce. f(2)=−3f(2) = -3, f(5)=12f(5) = 12. Najmniejsza −3-3, największa 1212.

Na scenie widać, dlaczego tak jest: parabola zawraca tylko w wierzchołku. Jeśli wierzchołka nie ma w przedziale, funkcja w całym przedziale tylko rośnie albo tylko maleje, więc skrajne wartości są na końcach.

Zadania optymalizacyjne

„Największe pole”, „najmniejszy koszt”, „maksymalny zysk” — gdy wielkość da się zapisać jako funkcję kwadratową jednej zmiennej, odpowiedź siedzi w wierzchołku. Schemat:

  1. Oznacz jedną wielkość przez xx i wyraź drugą przez xx.
  2. Zapisz funkcję (np. pole) i jej dziedzinę wynikającą z treści (długości muszą być dodatnie).
  3. Policz p=−b2ap = -\frac{b}{2a} i sprawdź, czy leży w dziedzinie.
  4. Odpowiedz na pytanie: czasem pytają o xx, czasem o wartość f(p)f(p), czasem o oba wymiary.

Pełny przykład jest niżej, w zadaniu 2.

Przesuwanie wykresu

y=(x−3)2+2y = (x - 3)^2 + 2 to parabola y=x2y = x^2 przesunięta o wektor [3,2][3, 2]: wierzchołek wędruje z (0,0)(0, 0) do (3,2)(3, 2). Minus w nawiasie oznacza przesunięcie w prawo, plus — w lewo. Na przykład y=2x+1−3y = 2^{x+1} - 3 to wykres y=2xy = 2^x przesunięty o wektor [−1,−3][-1, -3]: o 11 w lewo i o 33 w dół. Każdy punkt wykresu przesuwa się tak samo, więc (0,1)(0, 1) przechodzi na (−1,−2)(-1, -2).

Postać kanoniczna a(x−p)2+qa(x - p)^2 + q to dokładnie to samo: parabola y=ax2y = ax^2 przesunięta o [p,q][p, q]. Dlatego na scenie, gdy ruszasz bb albo cc, kształt paraboli się nie zmienia — zmienia się tylko jej położenie.

Proporcjonalność odwrotna

Trasę 120120 km możesz przejechać szybciej albo wolniej, ale prędkość razy czas zawsze daje 120120. Czas przejazdu to t=120vt = \frac{120}{v}: przy 6060 km/h jedziesz 22 godziny, przy 8080 km/h — 1,51{,}5 godziny. Dwa razy większa prędkość oznacza dwa razy krótszy czas.

Współczynnik aa znajdziesz z jednego punktu wykresu: jeśli hiperbola y=axy = \frac{a}{x} przechodzi przez (2,3)(2, 3), to a=2⋅3=6a = 2 \cdot 3 = 6. Dla a>0a > 0 gałęzie leżą w I i III ćwiartce, dla a<0a < 0 — w II i IV.

Wzrost i rozpad wykładniczy

Liczba bakterii podwaja się co godzinę, a na początku jest ich 500500. Po tt godzinach:

N(t)=500⋅2tN(3)=500⋅8=4000\begin{gathered} N(t) = 500 \cdot 2^t \\ N(3) = 500 \cdot 8 = 4000 \end{gathered}

Kiedy będzie ich 80008000? 500⋅2t=8000500 \cdot 2^t = 8000, czyli 2t=162^t = 16 i t=log⁡216=4t = \log_2 16 = 4 godziny. Tak działa logarytm: odpowiada na pytanie „do jakiej potęgi trzeba podnieść podstawę”.

Rozpad działa odwrotnie. Jeśli masa substancji maleje o połowę co 88 dni, a na początku jest 8080 g, to m(t)=80⋅(12)t/8m(t) = 80 \cdot \left(\frac{1}{2}\right)^{t/8}. Po 2424 dniach (trzy okresy po 88 dni) zostaje 80⋅18=1080 \cdot \frac{1}{8} = 10 g.

Krok 4 z 6ok. 2 minZaliczone

Przykład maturalny

Zadanie 1zamknięte · 0–1 pkt

Funkcja f(x)=x2−6x+5f(x) = x^2 - 6x + 5 w przedziale ⟨0,4⟩\langle 0, 4\rangle przyjmuje największą wartość dla xx równego

  • A00
  • B33
  • C44
  • D55

Pokaż rozwiązanie

a=1>0a = 1 > 0, więc ramiona idą w górę, a wierzchołek p=62=3p = \frac{6}{2} = 3 to miejsce najmniejszej wartości: f(3)=9−18+5=−4f(3) = 9 - 18 + 5 = -4. Największej trzeba szukać na końcach przedziału:

f(0)=5f(4)=16−24+5=−3\begin{gathered} f(0) = 5 \\ f(4) = 16 - 24 + 5 = -3 \end{gathered}

Największa wartość to 55, przyjmowana dla x=0x = 0.

Pułapki: B to wierzchołek (tam jest minimum, nie maksimum), a D to sama największa wartość, a pytali o argument xx.

Odpowiedź: A.

Zadanie 2otwarte · 0–3 pkt

Z siatki o długości 4040 m trzeba ogrodzić prostokątny wybieg dla psa. Jeden bok wybiegu przylega do ściany budynku i tam siatka nie jest potrzebna. Oblicz wymiary wybiegu o największym polu i podaj to pole.

Najpierw spróbuj sam na kartce. Potem odsłaniaj rozwiązanie po jednym kroku i porównuj.

Pokaż rozwiązanie

Niech xx — długość boku prostopadłego do ściany (w metrach). Takie boki są dwa, więc na bok równoległy do ściany zostaje 40−2x40 - 2x metrów. Oba wymiary muszą być dodatnie, więc x∈(0,20)x \in (0, 20).

Pole:

P(x)=x(40−2x)=−2x2+40x\begin{aligned} P(x) &= x(40 - 2x) \\ &= -2x^2 + 40x \end{aligned}

To funkcja kwadratowa z a=−2<0a = -2 < 0, więc ramiona idą w dół, a największa wartość jest w wierzchołku:

p=−402⋅(−2)=10p = -\frac{40}{2 \cdot (-2)} = 10

1010 leży w przedziale (0,20)(0, 20). Drugi wymiar to 40−2⋅10=2040 - 2 \cdot 10 = 20 m, a pole P(10)=10⋅20=200P(10) = 10 \cdot 20 = 200 m².

Odpowiedź: wybieg ma wymiary 10 m × 20 m (dłuższy bok wzdłuż ściany), a jego pole to 200 m².

Krok 5 z 6ok. 1 minZaliczone

Pułapki

  • Mylisz osie przy odczytywaniu wykresu. Monotoniczność i miejsca zerowe podajesz jako przedziały i liczby na osi xx, a zbiór wartości na osi yy. „Funkcja rośnie w ⟨−4,+∞)\langle -4, +\infty)” to częsty błąd, bo −4-4 to wartość, a nie argument.
  • Bierzesz wierzchołek, który leży poza przedziałem. Najpierw sprawdź, czy pp należy do przedziału. Jeśli nie, liczysz tylko wartości na końcach.
  • Gubisz znak w postaci kanonicznej i iloczynowej. f(x)=(x+2)2−1f(x) = (x + 2)^2 - 1 ma wierzchołek (−2,−1)(-2, -1), a nie (2,−1)(2, -1). Miejsce zerowe x1=−3x_1 = -3 daje czynnik (x+3)(x + 3).
  • Przesuwasz wykres w złą stronę. f(x−3)f(x - 3) to przesunięcie o 33 w prawo. Sprawdź jednym punktem: co wcześniej działo się w x=0x = 0, teraz dzieje się w x=3x = 3.
  • Prostopadłość mylisz z „przeciwnym aa”. Prostopadła do y=2x+1y = 2x + 1 ma a=−12a = -\frac{1}{2}, a nie −2-2. Iloczyn współczynników ma wynosić −1-1.
  • W optymalizacji odpowiadasz na inne pytanie. Pytali o wymiary, a podajesz pole, albo podajesz tylko xx. Na koniec przeczytaj jeszcze raz polecenie.
  • Mówisz, że y=axy = \frac{a}{x} maleje „na całej dziedzinie”. Dla a>0a > 0 maleje osobno w (−∞,0)(-\infty, 0) i w (0,+∞)(0, +\infty), ale nie w całej dziedzinie: f(−1)=−af(-1) = -a jest mniejsze niż f(1)=af(1) = a.

Krok 6 z 6ok. 1 minZaliczone

Ściąga

Ściąga: Funkcje

  • Funkcja liniowa f(x)=ax+bf(x) = ax + b: aa — nachylenie (znak decyduje o monotoniczności), bb — przecięcie z osią yy.
  • Proste: równoległe a1=a2a_1 = a_2, prostopadłe a1⋅a2=−1a_1 \cdot a_2 = -1.
  • Kwadratowa: Δ=b2−4ac\Delta = b^2 - 4ac, p=−b2ap = -\frac{b}{2a}, q=f(p)q = f(p); f(x)=a(x−p)2+q=a(x−x1)(x−x2)f(x) = a(x - p)^2 + q = a(x - x_1)(x - x_2).
  • Najmniejsza i największa wartość w ⟨m,n⟩\langle m, n\rangle: porównaj f(m)f(m), f(n)f(n) i f(p)f(p), jeśli pp leży w przedziale.
  • Optymalizacja: zapisz funkcję kwadratową jednej zmiennej z dziedziną, odpowiedź siedzi w wierzchołku.
  • y=f(x−p)+qy = f(x - p) + q to przesunięcie wykresu o wektor [p,q][p, q]: minus w nawiasie oznacza ruch w prawo.
  • y=axy = \frac{a}{x}: x⋅y=ax \cdot y = a, hiperbola, x≠0x \neq 0.
  • axa^x: wartości dodatnie, punkt (0,1)(0, 1); log⁡ax\log_a x: tylko x>0x > 0, punkt (1,0)(1, 0).

Odcinek Matematyczny · matura podstawowa z matematyki

Drukuje się tylko karteczka, bez reszty strony.

Na koniec5 pytań · ok. 2 min

Szybki sprawdzian

Pięć krótkich pytań z działu „Funkcje”, każde trochę trudniejsze. Dobra odpowiedź podbija serię, a 5 na 5 to +30 XP.

Sprawdzian losuje pytania w przeglądarce, więc potrzebuje włączonego JavaScriptu. Bez niego przećwicz przykład maturalny z rozwiązaniem.

Pytanie 1 z 5

Seria: 0

Przećwicz to w grze

W Sprincie maturalnym zadania z działu „Funkcje” wiszą nad torem, a odpowiedzi stoją na bramkach. Masz kilka sekund, tak jak na maturze masz kilka minut.

Zagraj w ten dział